wtorek, 8 września 2015

Kolejna życiowa refleksja

Dawno mnie tu nie było.
Nowa szkoła, nowe otoczenie, nowe miejsca i nowi ludzie. Poznawanie samej siebie i POWOLI sensu mojego życia (bo po coś chyba się w końcu urodziłam, nie tylko po to żeby wkurwiać ludzi.. tak myślę).
Szczerze to... Technikum. Poszłam do niego w momencie, gdy moje życie się posypało. Dalej się sypie, wcale nie jest lepiej, jest gorzej. Z dnia na dzień coraz bardziej mi go brakuje, tak cholernie chcę żeby wrócił. Okropne uczucie, jest tak chujowo, że... Odpycham od siebie bliskich, ranię ich i wiem o tym. Hmm, ale mam wyjebane. Niech cierpią jak ja, a nawet bardziej (o ile tak się da). Jestem zimna w uczuciach, ciągle powtarzam "jebać miłość", "jebać przyjaźń" itd. bo mi nie zależy już kompletnie na tych więziach. Może kiedyś będę żałować, bo przez to stracę bliskich, ale chuj w to. Mam dość, zupełnie serio to wszystko mnie tak przytłacza, że ciężko mi żyć i funkcjonować normalnie, jestem zbyt wrażliwa na ból i cierpienie, wszystko dotyka mnie 100 razy bardziej, nie chcę tak. Marzę żeby stać się silna i odporna na to wszystko. Nie, hehe nie myślę o samobójstwie czy coś, to głupie. Zresztą nawet brak mi odwagi xd stawiam czoła, choć wiem, że nie będzie łatwo. Może jednak mam jakiś cel w tym życiu, może po coś tu jestem. Trzeba być zimną suką, bo inaczej zginiesz. Bawię się uczuciami, nie traktuję ludzi poważnie, wyjebane na wszystko. Potrafię być z jednym, a mówić drugiemu, że go kocham, choć do żadnego z nich nic nie czuje, są mi obojętni. Czemu? Odpłacam się ludziom za ich błędy, zachowania które sprawiły mi ból. Czy zawsze taka byłam? Nie, póki nie zostawił mnie najpierw jeden przyjaciel, a potem drugi, w którym byłam tak ślepo i nieszczęśliwie zakochana, że robiłam rzeczy o których wcześniej nawet nie myślałam. Pobawił się, pobawił, zostawił. Wiem, takich przypadków jest wiele, ale ja dla niego byłam gotowa życie oddać, serio. O każdej porze dnia i nocy byłam tylko dla niego. Zostawiałam rodzinę, dom, przyjaciół, naukę i leciałam do niego choćby na 5 minut, bo coś ode mnie chciał, a ja przychodziłam żeby tylko go zobaczyć. O 24 czy nawet 1 w nocy biegłam kilometr prawie pod jego dom, w mróz, deszcz, burze żeby usłyszeć jego głos, a on po prostu się nudził i chciał z kimś pogadać, a tylko ja jestem na tyle nienormalna żeby w taką pogodę biec aż pod jego bramę. Nie odprowadzał mnie, nie musiał. Nie bałam się ciemności, ludzi, zwierząt, bo żyłam tylko miłością do niego. Na ulicy jak szedł ze znajomymi, udawał że mnie nie zna, gdy się mijaliśmy. Nie witał się, jakby mnie nie było. Znikałam w tłumie. Pali, pije, przeklina, jest agresywny, niemiły dla otoczenia. Więc, kurwa, dlaczego zakochałam się w nim na tyle, że stawiałam go zawsze na pierwszym miejscu? Potem zjem, idę teraz się z nim zobaczyć. Potem się pouczę, teraz z nim piszę. Potem się z wami spotkam, teraz idę do niego. Potem Ci pomogę, teraz on chce pomocy. Więc dlaczego? Hmm gdy byliśmy sami, świat nie istniał, serio ja siedziałam z nim sama w ciemnym lesie, dookoła dziki, 2 w nocy, mama czeka aż wrócę, niecierpliwi się, a ja siedzę. Gdy był obok, nic nie miało znaczenia. Wszystko było idealnie. Tylko ta głupia myśl, że on zaraz pójdzie. Tylko to mnie rozpraszało. Nie mama martwiąca się gdzie jestem, nie zwierzęta, który mogły zrobić mi krzywdę... Tak bardzo go kochałam. Przytulał i wysłuchiwał, pocieszał i opowiadał, rozbawiał i dawał rady... Płakałam mu w ramie nie raz, on przytulał i starał się jak mógł, żebym przestała. W nocy jak byliśmy w jednym kempingu leżeliśmy wtuleni i ciągle pytał, czy nie przeszkadza. Łaskotał, łapał za ręce, zabierał telefon i robił tak, żebym go przytulała kiedy próbowałam mu go zabrać. Był idealny, kochałam kiedy odprowadzaliśmy się nawzajem do domów kiedy ktoś z nas był pijany, 10 minut przytulania, zanim się rozchodziliśmy, kochałam nasze kłótnie, którymi budziliśmy całe osiedle, kiedy wydzieraliśmy się na siebie, a nawet biliśmy (znaczy to wyglądało tak, że ja próbowałam go uderzyć, a on łapał za ręce i trzymał, albo przytulał tak, żeby mnie unieruchomić), kiedy uspokajał mnie i przepraszał... Od miesiąca jakoś zerwał nam się kontakt.. A co ja będę go bronić, pisałam do niego dzień w dzień przez pół wakacji czy wyjdzie, a on zawsze miał wymówki, potem mnie zablokował na fb, nie odpisuje na smsy, więc nawet nie próbuję dzwonić, bo to bez sensu. Tak po prostu mnie zostawił. Mogłam to skumać, bo zawsze gdy mówiłam mu, że będę z nim na zawsze, on nie mówił mi tego samego... Nigdy tego nie powiedział, więc nie mam za co go obwiniać. Wiedział, że byłam w nim cholernie zakochana, że z dnia na dzień coraz bardziej zmieniała mnie ta miłość, że olewałam dla niego bliskich, wiedział... Poczuł coś tam do mnie, tak samo jak to szybko przyszło, tak samo szybko poszło. Znalazł dziewczynę, przez nią kompletnie nie wychodziliśmy. Napisałam mu:
"Nie lubię jej, przez nią tracę Cię nawet jako przyjaciela." a on na to "A ja ją kocham". Te słowa zakuły mnie w serce, które pękło, posypało się na małe kawałeczki, zostało zniszczone. Już go nie odbuduję, nie dam się nikomu więcej zranić. Tyle krzywd mi wyrządził. Miał dwie twarze, jedna mnie raniła, druga cieszyła. Obie kochałam. Nie, to już nie ważne. Co ja gadam, przecież.. To nigdy nie było ważne. A 'najlepsze' jest to, że od 3 miesięcy nie ma dnia, kiedy o nim nie myślę. Jak nie w nocy przed snem, to w busie do szkoły, patrząc w szybę. Podobno wtedy nie mam tak pustych oczu jakie mam ostatnio prawie cały czas. W szkole na lekcjach i przerwach jak jestem sama. Ogólnie jak jestem sama i nikt ze mną nie gada. Aha no i jak słucham rapu, który on też uwielbia. Pomyśleć, że jak ja tego słucham, on gdzieś tam sobie jest raniąc lub zabawiając innych i też jej słucha. Np. Kali - Panta Rhei, Gdzie jesteś, Do 3x sztuka i jeszcze parę... Chciałabym jeszcze choć przez 5 minut posiedzieć z nim w tej ciszy, w której tak często siedzieliśmy. Ile ja bym za to oddała... Nie potrafię myśleć o miłości pozytywnie.. Już nie, bo kiedyś umiałam. Zostały po nim blizny na ciele i w sercu. Ciekawe, czy on kiedyś o mnie jeszcze myśli, czy tęskni... Czemu mnie zostawiłeś wtedy, kiedy tak cholernie potrzebowałam Cię żeby przetrwać? Czemu dobiłeś mnie jeszcze bardziej, wciągnąłeś w bagno, z którego nie umiem się wydostać? Czemu, co ja Ci zrobiłam.... Przepraszam, że nie jestem idealna, jak ona.
Kilka słów, które piszę do samej siebie:
Cierp, cierp i tak każdy myśli, że jest u Ciebie zajebiście. Niech Ci dalej ten fałszywy uśmiech nie schodzi z ryja, tak trzymaj:) Bo nie potrzebujesz litości. Dajesz radę, bo liczysz tylko na siebie.
Dobranoc.

piątek, 5 czerwca 2015

Krótkie przemyślenie

Dobiła mnie dziś pewna myśl.. Wróciłam z balu gimnazjalnego pare minut po północy, przebrałam się, włączyłam radio i się położyłam.. Wtedy do głowy wpadła mi ta okropna, niechciana myśl.
Kiedyś miałam go na wyłączność, tylko dla siebie, a teraz muszę o niego walczyć, bo straciłam swoją szansę. Nigdy sobie tego nie wybaczę, nie wybaczę sobie tego, że dałam mu odejść. Dobranoc.

piątek, 8 maja 2015

Yes, I'm alone, but I'm not lonely.

Po obejrzeniu filmu "one day" i "love, Rosie" oraz po przesłuchaniu kilku życiowych piosenek, stwierdzam, że coś trzeba zacząć robić, trzeba zacząć działać. Nie można się poddawać, bo to nas gubi i rani. Przytoczę tutaj jeden z moich ulubionych cytatów "teraz, zostały te wspomnienia i łzy i trzeba żyć, kur*a, przed nami jeszcze tyle dni". Jest taki prawdziwy, bo tyle czasu przed nami jeszcze, jesteśmy młodzi, jeżeli teraz się załamiemy to będzie koniec. Koniec życia. Trzeba 'trzymać gardę', nie dać się samotności, depresji, żalom, rozpaczom, bo reszta naszego życia będzie wyglądać tak "żyję dlatego, że muszę. nie dlatego, że chcę", a to najgorsze co może być. Płaczmy! Wyjmy, zwijajmy się z cierpienia, jeżeli to nam pomaga. Krzyczmy, tańczmy, wyżywajmy się w taki sposób, żeby  nam to pomogło, a i znowu cytat "nie bój się płaczu, czasami w każdym coś pęka". Chociaż jest ciężko, ja sobie radzę i wiem, że Ty również sobie radzisz. Czemu mówię "Ty", "my", "wy"? Każdy z nas miał czasami pod górkę, nie ma osoby, która nie miała nigdy chwil załamania, więc MY musimy walczyć...
Może pomyślisz, że gadam coś od rzeczy. Okej, ale przeczytaj do końca, proszę.
"Pytasz co u mnie? Trochę się pozmieniało, swoje rozjebane życie powoli układam w całość"
Spróbujmy naprawić to, co w nas zepsute. Też macie czasami chwile, kiedy (mimo, że wiecie, że to was będzie bolało i raniło) wspominacie TE chwile? Chcecie się rozpłakać, chcecie być złym, smutnym, przypomnieć sobie jak było dobrze lub jak bardzo było źle? Ostatnio chciałam to rozkminić, bo kurde. Z jednej strony "Tyle przeszłam, a dalej żyję, trzymam się, daje radę. Wytrzymam to, będzie dobrze" a z drugiej "Ciągle jest źle, mam już dość, nie mam siły żyć, dlaczego mnie to ciągle spotyka? Już nigdy nie będzie dobrze".
Nie masz chłopaka/dziewczyny? Odpowiedz sobie na te dwa pytania.
1. Bardzo brakuje Ci drugiej osoby?
2. Jesteś nieszczęśliwy z tego powodu, że jesteś sam?
A teraz czytaj uważnie. To, że jesteś sam/sama, nie musi oznaczać, że jesteś samotny/a. Masz przyjaciół, rodzinę, jest Ci dobrze, a to drugie, to tylko ranienie, kłamstwa, ból. Fakt, może być tak, że o wiele więcej będzie tych dobrych chwil, ale nic na siłę! Jeżeli dwoje ludzi jest sobie przeznaczonych, to nie ważne kiedy i gdzie, ale będą w końcu razem. Na razie jesteśmy młodzi (tak zgaduję). Powinno się dla nas liczyć tylko to, co najważniejsze dla naszego wieku... czyli? Hm.. Żeby zdać xd, przeżyć każdy kolejny dzień, nie ranić zbyt mocno (znaczy zależy kogo), kochać, bawić się, śmiać, przeżywać każdy dzień, tak jakby był ostatnim w naszym życiu (oczywiście nie przesadzaajmy). To tylko moje przemyślenia, nie musisz się zgadzać.
A i tak motywem przewodnim dziś dla mnie jest piękny cytat z filmu "one day" (możliwe, że trochę przekręcony xd) "Może i jestem sama, ale na pewno nie jestem samotna"
To wszystko na dziś, damy radę. Wystarczy co? Hmm? COO?? Tak, wystarczy mieć nadzieję, i, kurwa, dać coś od siebie. Bo życie nie ma sensu. Dopóki my go nie odnajdziemy. Dobranoc.

niedziela, 3 maja 2015

Wstęp

To będzie blog o moim życiu, doświadczeniach itp.
Zanudzam na wstępie? Oh, jak przykro.
Jakie to ona może mieć doświadczenia w wieku 15 (prawie 16) lat? A uwierz, spore.
Ha, typowy gimbus! Ha, wypie%$^#@%lalala.
A tak serio, to jak coś się nie podoba - nie marnuj czasu, idź poczytać coś z sensem, bo tu go nie znajdziesz.
Potrzebuję miejsca gdzie wszystko wyleje, a na papierze pisać nie lubię.
Na wstępie mogłabym wiele napisać, ale postaram się to skrócić, żeby nie truć.
Wiek już pisałam. Imię znajdziecie gdzieś tam tam no tam.
Mam dwie najważniejsze pasje, bez których czuję się jak śmieć, jak nikt ważny w świecie. Są to:
1. Motocykle.. HA! co dziewczyna i to na dodatek gimbuska (jest coś takiego jak gimbuska?) może wiedzieć o motocyklach?!
W sumie, prawie nic, ale wiem, że jara mnie ich dźwięk, odcinanie zapłonu, jazda, wyścigi, ścigacze, motocykliści, palenie gumy, crossy, harleye, popisy, klasyki, Malina, motovlogi, rap o motocyklach, no i mogłabym wymieniać i wymieniać. Tak, w przyszłości chcę jeździć, ścigać się. Chcę mieć coś szybkiego, zwinnego, wyjątkowego. Podobają mi się, np: yamaha (r1, r6), suzuki, honda, kawasaki, aprilia. Nie cierpię momentów, gdy ktoś jak już się dowie, że kocham motocykle, to wypytuje mnie o te wszystkie rzeczy, o których nie mam pojęcia, kurde. Jestem młoda, jeszcze nic prawie o nich nie wiem, jeździłam może 3-4 razy. Kiedyś jak będę mieć swoje cudeńko, będe (tak myślę) bardziej w tym obeznana, na razie tylko wsłuchuję się w ten dźwięk i podziwiam jak inni jeżdżą.. wreszcie sezon się zaczął, NIEBO! dobra koniec o tym
2. Szkicowanie. Co szkicuję? Ludzi, twarze, oczy, ubrania, portrety - to głównie.
Za dużo info o mnie, zdecydowanie.
Chwilowo będę tu zamieszczać moje wyżalenia, więc jeżeli ktoś tego nie lubi, niech wpadnie tu za pare miesięcy jak zacznę pisać o czymś sensownym, bo na razie nic innego nie przychodzi mi do głowy.
Mam nadzieję, że znajdzie się choć jedna osoba, która choćby przez przypadek trafiając na mojego bloga, przeczyta choć kawałek i no. Dobrej nocy, jutro poniedziałek, szkoła, eh. Nie cierpię tego. Ty pewnie powiesz "jak każdy", a ja odpowiem " NIE TAK BARDZO JAK JA, PIERDOLONA RZECZYWISTOŚĆ"
Znaczy lalala lofki kiski i uściski! lubie różowy, babeczki i wysokie buciki HEHE, joke. Nienawidzę tego.
Czy jestem szurnięta? Tak, powinnam już spać.
Oby wam się nic złego nie przyśniło, czy coś tam
bobranoc all! :)