wtorek, 8 września 2015

Kolejna życiowa refleksja

Dawno mnie tu nie było.
Nowa szkoła, nowe otoczenie, nowe miejsca i nowi ludzie. Poznawanie samej siebie i POWOLI sensu mojego życia (bo po coś chyba się w końcu urodziłam, nie tylko po to żeby wkurwiać ludzi.. tak myślę).
Szczerze to... Technikum. Poszłam do niego w momencie, gdy moje życie się posypało. Dalej się sypie, wcale nie jest lepiej, jest gorzej. Z dnia na dzień coraz bardziej mi go brakuje, tak cholernie chcę żeby wrócił. Okropne uczucie, jest tak chujowo, że... Odpycham od siebie bliskich, ranię ich i wiem o tym. Hmm, ale mam wyjebane. Niech cierpią jak ja, a nawet bardziej (o ile tak się da). Jestem zimna w uczuciach, ciągle powtarzam "jebać miłość", "jebać przyjaźń" itd. bo mi nie zależy już kompletnie na tych więziach. Może kiedyś będę żałować, bo przez to stracę bliskich, ale chuj w to. Mam dość, zupełnie serio to wszystko mnie tak przytłacza, że ciężko mi żyć i funkcjonować normalnie, jestem zbyt wrażliwa na ból i cierpienie, wszystko dotyka mnie 100 razy bardziej, nie chcę tak. Marzę żeby stać się silna i odporna na to wszystko. Nie, hehe nie myślę o samobójstwie czy coś, to głupie. Zresztą nawet brak mi odwagi xd stawiam czoła, choć wiem, że nie będzie łatwo. Może jednak mam jakiś cel w tym życiu, może po coś tu jestem. Trzeba być zimną suką, bo inaczej zginiesz. Bawię się uczuciami, nie traktuję ludzi poważnie, wyjebane na wszystko. Potrafię być z jednym, a mówić drugiemu, że go kocham, choć do żadnego z nich nic nie czuje, są mi obojętni. Czemu? Odpłacam się ludziom za ich błędy, zachowania które sprawiły mi ból. Czy zawsze taka byłam? Nie, póki nie zostawił mnie najpierw jeden przyjaciel, a potem drugi, w którym byłam tak ślepo i nieszczęśliwie zakochana, że robiłam rzeczy o których wcześniej nawet nie myślałam. Pobawił się, pobawił, zostawił. Wiem, takich przypadków jest wiele, ale ja dla niego byłam gotowa życie oddać, serio. O każdej porze dnia i nocy byłam tylko dla niego. Zostawiałam rodzinę, dom, przyjaciół, naukę i leciałam do niego choćby na 5 minut, bo coś ode mnie chciał, a ja przychodziłam żeby tylko go zobaczyć. O 24 czy nawet 1 w nocy biegłam kilometr prawie pod jego dom, w mróz, deszcz, burze żeby usłyszeć jego głos, a on po prostu się nudził i chciał z kimś pogadać, a tylko ja jestem na tyle nienormalna żeby w taką pogodę biec aż pod jego bramę. Nie odprowadzał mnie, nie musiał. Nie bałam się ciemności, ludzi, zwierząt, bo żyłam tylko miłością do niego. Na ulicy jak szedł ze znajomymi, udawał że mnie nie zna, gdy się mijaliśmy. Nie witał się, jakby mnie nie było. Znikałam w tłumie. Pali, pije, przeklina, jest agresywny, niemiły dla otoczenia. Więc, kurwa, dlaczego zakochałam się w nim na tyle, że stawiałam go zawsze na pierwszym miejscu? Potem zjem, idę teraz się z nim zobaczyć. Potem się pouczę, teraz z nim piszę. Potem się z wami spotkam, teraz idę do niego. Potem Ci pomogę, teraz on chce pomocy. Więc dlaczego? Hmm gdy byliśmy sami, świat nie istniał, serio ja siedziałam z nim sama w ciemnym lesie, dookoła dziki, 2 w nocy, mama czeka aż wrócę, niecierpliwi się, a ja siedzę. Gdy był obok, nic nie miało znaczenia. Wszystko było idealnie. Tylko ta głupia myśl, że on zaraz pójdzie. Tylko to mnie rozpraszało. Nie mama martwiąca się gdzie jestem, nie zwierzęta, który mogły zrobić mi krzywdę... Tak bardzo go kochałam. Przytulał i wysłuchiwał, pocieszał i opowiadał, rozbawiał i dawał rady... Płakałam mu w ramie nie raz, on przytulał i starał się jak mógł, żebym przestała. W nocy jak byliśmy w jednym kempingu leżeliśmy wtuleni i ciągle pytał, czy nie przeszkadza. Łaskotał, łapał za ręce, zabierał telefon i robił tak, żebym go przytulała kiedy próbowałam mu go zabrać. Był idealny, kochałam kiedy odprowadzaliśmy się nawzajem do domów kiedy ktoś z nas był pijany, 10 minut przytulania, zanim się rozchodziliśmy, kochałam nasze kłótnie, którymi budziliśmy całe osiedle, kiedy wydzieraliśmy się na siebie, a nawet biliśmy (znaczy to wyglądało tak, że ja próbowałam go uderzyć, a on łapał za ręce i trzymał, albo przytulał tak, żeby mnie unieruchomić), kiedy uspokajał mnie i przepraszał... Od miesiąca jakoś zerwał nam się kontakt.. A co ja będę go bronić, pisałam do niego dzień w dzień przez pół wakacji czy wyjdzie, a on zawsze miał wymówki, potem mnie zablokował na fb, nie odpisuje na smsy, więc nawet nie próbuję dzwonić, bo to bez sensu. Tak po prostu mnie zostawił. Mogłam to skumać, bo zawsze gdy mówiłam mu, że będę z nim na zawsze, on nie mówił mi tego samego... Nigdy tego nie powiedział, więc nie mam za co go obwiniać. Wiedział, że byłam w nim cholernie zakochana, że z dnia na dzień coraz bardziej zmieniała mnie ta miłość, że olewałam dla niego bliskich, wiedział... Poczuł coś tam do mnie, tak samo jak to szybko przyszło, tak samo szybko poszło. Znalazł dziewczynę, przez nią kompletnie nie wychodziliśmy. Napisałam mu:
"Nie lubię jej, przez nią tracę Cię nawet jako przyjaciela." a on na to "A ja ją kocham". Te słowa zakuły mnie w serce, które pękło, posypało się na małe kawałeczki, zostało zniszczone. Już go nie odbuduję, nie dam się nikomu więcej zranić. Tyle krzywd mi wyrządził. Miał dwie twarze, jedna mnie raniła, druga cieszyła. Obie kochałam. Nie, to już nie ważne. Co ja gadam, przecież.. To nigdy nie było ważne. A 'najlepsze' jest to, że od 3 miesięcy nie ma dnia, kiedy o nim nie myślę. Jak nie w nocy przed snem, to w busie do szkoły, patrząc w szybę. Podobno wtedy nie mam tak pustych oczu jakie mam ostatnio prawie cały czas. W szkole na lekcjach i przerwach jak jestem sama. Ogólnie jak jestem sama i nikt ze mną nie gada. Aha no i jak słucham rapu, który on też uwielbia. Pomyśleć, że jak ja tego słucham, on gdzieś tam sobie jest raniąc lub zabawiając innych i też jej słucha. Np. Kali - Panta Rhei, Gdzie jesteś, Do 3x sztuka i jeszcze parę... Chciałabym jeszcze choć przez 5 minut posiedzieć z nim w tej ciszy, w której tak często siedzieliśmy. Ile ja bym za to oddała... Nie potrafię myśleć o miłości pozytywnie.. Już nie, bo kiedyś umiałam. Zostały po nim blizny na ciele i w sercu. Ciekawe, czy on kiedyś o mnie jeszcze myśli, czy tęskni... Czemu mnie zostawiłeś wtedy, kiedy tak cholernie potrzebowałam Cię żeby przetrwać? Czemu dobiłeś mnie jeszcze bardziej, wciągnąłeś w bagno, z którego nie umiem się wydostać? Czemu, co ja Ci zrobiłam.... Przepraszam, że nie jestem idealna, jak ona.
Kilka słów, które piszę do samej siebie:
Cierp, cierp i tak każdy myśli, że jest u Ciebie zajebiście. Niech Ci dalej ten fałszywy uśmiech nie schodzi z ryja, tak trzymaj:) Bo nie potrzebujesz litości. Dajesz radę, bo liczysz tylko na siebie.
Dobranoc.